فریب فیس بوک را نخوریم
کمتر از یک هفته از عضویت من در شبکه اجتماعی فیس بوک می گذرد. در این مدت کوتاه نکته ای ذهن مرا سخت به خود مشغول داشته. نکته ای که مدت هاست در شکلهای مختلف به آن اندیشیده ام و تلاش کرده ام تا پاسخی برای پرسش خود بیابم.موسی و شبان در چهار اپیزود
رضا پريدار
از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود
زنهار از این بیابان و این راه بینهایت
گفته اند اين داستان ماجراي مواجهة يك عارف است با يك متكلم. اين سخن از بازخواني اين داستان از ديدگاهي خاص و با منظوري خاص برخاسته و البته قائلان به اين قول آزادند كه بازخواني خويش را از اين متن داشته باشند. اما از منظرهاي ديگري نيز ميتوان در اين متن نظر كرد.
این روزها آدم یه چیزهایی میبینه یا میشنوه که دود از کله اش بلند میشه. البته اگه کسی این چیزها رو 10 قرن قبل میدید قطعاً واکنش مثبتی نشون میداد. اما خب الان ناسلامتی قرن بیست و یکم میلادی است دیگه. فکر کنید از خواب بیدار شدید، یه خمیازه ی حسابی می کشید و به خودتون میگید امروز باید نیمه ی پر لیوان و ببینم و روزی سشار از مثبت اندیشی و انرژی رو آغاز کنم. درست؟
حالا موبایل رو برمیدارید تا اول صبح اخبار رو یه مروری بکنید ببینید تا دیشب دنیا دست کی بوده و امروز صبح افتاده دست کی؟
یک هویی یه خبری میخکوبتون میکنه سر جاتون. مختون از کار میفته. توی بهت و حیرت فرو میرید. حیرتی ورای آنچه مولانا جلال الدین(علیه الرحمه) در او فرو می رفت.
خبر چیست؟
خودتون ملاحظه بفرمایید:
آفتاب: معاون وزیر کشور و رئیس سازمان مدیریت بحران کشور، از امضای تفاهمنامه با حوزه علمیه برای کاهش بلایای طبیعی خبر داد و خاطرنشان کرد: در مرحله اول با حوزههای علمیه قم، مشهد، اصفهان و شیراز تفاهمنامه همکاری امضا کردیم تا از حوزههای علمیه برای به کارگیری نقش معنویت در کاهش بلایای طبیعی استفاده شود.
میدونید یعنی چی؟
راستش من که اولش نتونستم درک کنم. ولی بعدن فهمیدم منظور اینه که دولت با حوزه های علمیه قرارداد بسته که بلایای طبیعی رو در سطح کشور کاهش بده و به این ترتیب میلیاردها دلار در هزینه ها صرفه جویی بشه.
راستش ترجیح میدم هیچی نگم. قضاوت با خودتون.
بعد از یک دوره ی طولانی رخوت تصمیم گرفتم وبلاگم رو به روز رسانی کنم. البته به احتمال قوی به خاطر وجود پاره ای مشکلات از جمله دوری از منزل، به علت تبعید از واحد دزفول به واحد اهواز، نتوانم به طور مرتب به روز رسانی کنم. اما تلاش بر آن خواهد بود که آهسته و پیوسته، به پیش بروم. از بازدید کنندگان عزیز خواهش مندم، مرا از نظرات ارجمند خود محروم نفرمایند. همچنین چون به شدت به دنبال ایده برای نوشتن و فکر کردن میگردم، امیدوارم با نقد و نظرهای خود، بنده را در این راه هم یاری دهید.
این وبلاگ تا اطلاع ثانوی آپ نخواهد شد. از علاقه مندان به مباحث سیاسی، فلسفی، اجتماعی و اندیشگی دعوت می شود تا به زندان اوین مراجعه فرمایند. در آنجا اساتید برجسته ی فلسفه، منطق، سیاست و تاریخ با ادله ی قوی پذیرای شما خواهند بود.
فعلاً تا به زودی...
مرورری بر فلسفه اخلاق
رضا پريدار
مقدمه
در این نوشتار تلاش بر آن است تا به بررسی آراء گوناگون در رابطه با فلسفۀ اخلاق پرداخته شود. تاریخ فلسفۀ اخلاق را می توان با تاریخ فلسفه برابر دانست. چرا که فیلسوفان ار آغاز به دنبال ارائه تبیین های فلسفی راجع به تمامی امور اطراف خویش بوده اند. بدیهی است که یکی از این امور می توانسته انجام اعمال اخلاقی باشد. البته پرداختن به فلسفه اخلاق وقت بسیاری را می طلبد و نمی توان در چند صفحه آن را به انجام رساند. اما سعی خواهد شد در حدود وسع اطلاعات و در این ظرف زمانی کوتاه نوشتاری ارائه گردد که بتواند سر آغازی برای مطالعه بیشتر باشد.
فلسفه ی سیاسی چیست؟
(بخش پنجم و پاياني)
نوشته ی الکساندر موزلی
ترجمه ی امیر غلامی
آنارشیسم
آنارشی مشتق از واژه ی یونانی anarkos به معنای 'بدون رئیس' است. در زبان سیاسی آنارشیسم به معنای نظامی اجتماعی و سیاسی بدون دولت، یا به طور کلی جامعه ای فاقد هرگونه ساختار طبقاتی یا حکومتی است. رویکرد عام آنارشیست ها تأکید بر این نکته است که می توان بدون ساختارهای مقیدکننده یا محدودیت زا زندگی نیکویی داشت.
اگر که بیهده زیباست شب
برای چه زیباست
شب
برای که زیباست؟-
شب و
رود بی انحنای ستارگان
که سرد می گذرد.
و سوگواران دراز گیسو
بر دو جانب رود
یاد آورد کدام خاطره را
با قصیده نفسگیر غوکان
تعزیتی می کنند
به هنگامی که هر سپیده
به صدای همآو از ِ دوازده گلوله
سوراخ
می شود؟
***
اگر که بیهده زیباست شب
برای که زیباست شب
برای چه زیباست؟
احمد شاملو
گرگها خوب بدانند در اين ايل غريب
گر پدر مرد، تفنگ پدري هست هنوز
گرچه مردان قبيله همگي كشته شدند
توي گهواره ي چوبي پسري هست هنوز
آب اگر نيست نترسيد كه در قافلمان
دل دريايي و چشمان تري هست هنوز
(دكتر زهرا رهنورد)
فلسفه ی سیاسی چیست؟
(بخش چهارم)
نوشته ی الکساندر موزلی
ترجمه ی امیر غلامی
سوسیالیسم
واژه ی 'سوسیالیسم' نخست برای توصیف گستره ی وسیعی از ایده ها و پیشنهادها به کار رفت که همگی در یک ایده ی اصلی اتفاق نظر داشتند: تمرکز مالکیت و کنترل ابزار تولید – به این خاطر که مالکیت متمرکز کارآمدتر و/یا اخلاقی تر شمرده می شد. دوم اینکه سوسیالیست ها همگی توافق دارند که کاپیتالیسم (بازار آزاد محافظه کاری یا لیبرالیسم) اخلاقاً نادرست و لذا از لحاظ سیاسی ناقص است. سوم اینکه، برخی سوسیالیست های دارای گرایش مارکسیستی (یعنی واجد نگرش 'تاریخی نگر') می گویند که سوسیالیسم دوران پایانی تاریخی است که در آن کاپیتالیسم مغلوب می شود و زمینه ی پیدایش کمونیسم را فراهم می آید. در این بخش به دو مدعای نخست می پردازیم.